منظومه ی خدا
ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٧ آذر ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: شعر

منظومه ی خدا

در این حوالی

 

 هر چیز مثل دیگران است

 

بی آن که مثل خودش باشد

 

 چشم ها ی ات را که باز کنی

 

 می بینی

 

             آسمان حتی شبیه هیچ کس نیست

 

                                  وهیچ درختی

 

            حتی در عمیق ترین جای جنگل

 

تنها برای خودش

 

                      نفس نمی کشد

 

برای مشاهده ادامه متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید


باور کن

 

            اکسیژن چیز عجیبی نیست

 

 باورکن

 

 وقتی پرنده های سرگردان

 

 درمیان تمشک های نارس

 

                                    شیرجه می روند

 

 ترانه های شان را می خورند

 

 وبرای کسی هورا نمی کشند

 

 تا بهاررا

 

              در لانه های شان

 

                                       به جوانه وآفتاب برسانند

 

 خدایا

 

             چقدر حسرت بردوش خاطراتم مانده است

 

لرزش پاهای بی شلوارش را

 

 تنهایی یک جفت کفش ساده

 

برسنگفرش بهانه های کودکی ام

 

 مشق کرده است

 

باور کن

 

باور کن

 

                تنها خدا کافی نیست

 

حتی عشق هم

 

               در این سترون آباد

 

 چنگی به دل نمی زند

 

 تنها یک شب

 

 تنها یک شب

 

اگر

 

       آمده باشی

 

 وپاهایی که هیچ آسمان وکهکشانی را به بازی نمی گیرند

 

 تنهایی ات را در سکوت خدا

 

 تماشا کرده باشی

 

 آن گاه می بینی

 

که خدا کافی نیست

 

 آدم هم باید باشی

 

 صبح را باید فهمیده باشی

 

 نسیم وشبنم را لاجرعه باید سر کشیده باشی

 

 و آفتاب را تا انتهای عطش نوشیده باشی

 

 بی آن که آب نفست

 

                              را لمس کرده باشد

 

 ناز نکن

 

 بهانه نگیر

 

 تنهایی ات را

 

تنها

 

             تنهایی ات را بردوشت بگذاروبرو

 

 این جا خبری نیست

 

وقتی با کفش های حیرت و آسوده گی

 

 به آن سوی تعلق هرچه خدارسیدی

 

خودت را تکانی بده

 

 وروی برگ درختی

 

                       برای ام شعری بنویس

 

شبنم ها را در آن جا می بینی

 

 چقدرعمیق اند

 

           حتی دریا در انتهای آن ها دیده نمی شود

 

 چشم ها ی ات را اگر بازترکنی

 

 نفس  ترد برگ ها را هم می شنوی

 

 که خدا آن پشت

 

 سبزینه ها را تکلم می کند

 

 وشکوفه هارا نوازش می دهد

 

وبرگیسوان مادرمان دست می کشد

 

 تعجب نکن

 

 نترس

 

             گناه ما نیست که بدون وضو نماز می خوانیم

 

ما جاده را برعکس رفته ایم

 

وقبل از خودمان

 

            خدا را دیده ایم

 

 یک روز که از پشت یک تکه ی خودم سرک کشیدم

 

 آسمان به دیدنم آمد

 

 ومی گفت: انگارخدارا تماشا می کردم

 

صدای ام را می شنوی

 

 صدای ام را می شنوی

 

جاده را فراموش کن

 

                       جاده را فراموش کن

 

این جاده ها

 

          کسی را به جایی نمی برد

 

در سکر مه گرفته ی جنگل نگاه کن

 

 تا انتهای نفس گیر شاخه ها

 

                                  آواز می روید

 

 گوش کن

 

 صدای قد کشیدن باورشان را می بینی

 

 که درانبوه دانایی طبیعت

 

لانه ی تنهایی شان را سبز می کنند

 

 گوش کن

 

من وتو

 

           فراموش می شویم

 

 اگر اندازه ی نگاه های مان را ندانیم

 

 در بالادست رودخانه کسی بهانه گرفته است

 

 ودراین پایین

 

                      کسی آب را انکار می کند

 

 صدای ترک خوردن آب در تمام ده پیچیده است

 

اما خیالی نیست

 

 اگر آب را فهمیده باشی

 

                    تشنگی هذیانی بیش نیست

 

حتی

 

            درخت وسبزه وگل هم

 

 با آب

 

            عشق بازی می کنند

 

                                    وسبز می شوند

 

نفست را عمیق ترکن

 

 ویله بربالش بی اندازه ی تنهایی خدا

 

 خودت را تماشا کن

 

وحسرتت را از نفس شاپرک ها

 

                                            لبریز کن

 

 من تمام شعرم را در این جا پهن کرده ام

 

 وچشم ها ی ام را

 

             مثل خودم

 

خداحافظ حوالی دلگیر

 

 خداحافظ